برای شام غریبان حضرت ارباب

آنجا که اشک پای غمت پا گرفت و بعد / بغضی میان سینه­ی من جا گرفت و بعد

وقتی که ذوالجناح بدون تو بازگشت/ این دخترت بهانه­ی بابا گرفت و بعد

ابری سیاه بر سر راهم نشسته بود / ابری که روی صورت من را گرفت و بعد

انگار صدای مادری دلخسته می­رسید / آری صدای گریه­ی زهرا گرفت و بعد

همراه آن صدا تمامیّ ِ کودکان / ذکر محمدا و خدایا گرفت و بعد

هر کس که زنده بود از اهل خیام تو / مویه کنان شد و ره صحرا گرفت و بعد

دور از نگاه علمدار لشگرت / آتش به خیمه­های تو بالا گرفت و بعد

سرمست انتقام ولی بی نصیب­تر/ پس معجر از سر زنها گرفت و بعد

((پس بر سنان کنند سری را که جبرئیل/ شوید غبار گیسویش از آب سلسبیل))

شاعر : یاسر مسافر